Zijn
Blijf op de hoogte en volg Brez
27 Augustus 2013 | Nederland, Leiden
Gisteren ging ik voor het eerst met de bus naar m’n werk. De afgelopen maanden fietste ik elke ochtend van het Mercatorplein naar Amsterdam Sloterdijk, waar de Telegraaf zit. M’n goud-blonde haren in de wind, zon op m’n besproette huid, fluitende vogeltjes, vlinders, bloemen, lachende mensen (denk aan het gevoel van de Merci reclame keer 10…)
Zaterdag kwamen mijn lieve ouders en grote broer naar Amsterdam om mijn spullen te verhuizen. Ook m’n favoriete krullenbol liet z’n spierballen zien! Inmiddels ligt er alleen nog een matras in de woonkamer. Echt, alléén een matras. Geen TV, geen stoel, geen kast, geen fiets. Nee, zelfs geen bord om een dreug plakkie stoete op te smeren.... Zélfs geen glas om m’n dorstige, droge keel te kunnen bevochtigen met een slokje water….
Zoals ik al zei, ik moest met de bus naar Sloterdijk. Pas op dat moment besefte ik dat het nu wel erg dichtbij komt, ons Suriname avontuur. Het laatste fietstochtje heb ik niet bewust genoeg gevoeld dat het mijn allerlaatste rit van de Orteliusstraat naar de Telegraaf zou zijn. En nu moest ik gebruik maken van het OV. Zonder dat ik écht goed afscheid heb genomen van die laatste fietstocht.
Vanaf nu ga ik dus elk moment bewust meemaken. De laatste nacht in Amsterdam, en de laatste nacht in Leiden. De laatste dag in Emmen en de laatste dag in Woubrugge. De laatste keer ontbijten en het laatste kopje thee. De laatste Mac Kroket en de laatste wasjes draaien in Nederland. De laatste dagen met m’n familie en de laatste dagen met m’n vriendinnen.
Maar, hoezo eigenlijk ‘laatste’? Oke, een nieuw hoofdstuk begint over 18 dagen al, maar we komen weer terug! We komen weer terug in Amsterdam, Leiden, Emmen en Woubrugge. We komen weer terug bij onze familie en vrienden. En als we terugkomen kunnen we nog steeds ontbijten, thee drinken en een wasje draaien. Sterker nog, dat gaat de rest van m’n leven nog wel door. (en vooral voor wat betreft die wasjes is dat geen feest)
Ik moet dus niet zo sentimenteel lopen lullen en gewoon toeleven naar het moment dat we in dat vliegtuig zitten 14 september om kwart over 11. Het is slechts een nieuw hoofdstuk, niet een nieuw boek!
Zaterdag kwamen mijn lieve ouders en grote broer naar Amsterdam om mijn spullen te verhuizen. Ook m’n favoriete krullenbol liet z’n spierballen zien! Inmiddels ligt er alleen nog een matras in de woonkamer. Echt, alléén een matras. Geen TV, geen stoel, geen kast, geen fiets. Nee, zelfs geen bord om een dreug plakkie stoete op te smeren.... Zélfs geen glas om m’n dorstige, droge keel te kunnen bevochtigen met een slokje water….
Zoals ik al zei, ik moest met de bus naar Sloterdijk. Pas op dat moment besefte ik dat het nu wel erg dichtbij komt, ons Suriname avontuur. Het laatste fietstochtje heb ik niet bewust genoeg gevoeld dat het mijn allerlaatste rit van de Orteliusstraat naar de Telegraaf zou zijn. En nu moest ik gebruik maken van het OV. Zonder dat ik écht goed afscheid heb genomen van die laatste fietstocht.
Vanaf nu ga ik dus elk moment bewust meemaken. De laatste nacht in Amsterdam, en de laatste nacht in Leiden. De laatste dag in Emmen en de laatste dag in Woubrugge. De laatste keer ontbijten en het laatste kopje thee. De laatste Mac Kroket en de laatste wasjes draaien in Nederland. De laatste dagen met m’n familie en de laatste dagen met m’n vriendinnen.
Maar, hoezo eigenlijk ‘laatste’? Oke, een nieuw hoofdstuk begint over 18 dagen al, maar we komen weer terug! We komen weer terug in Amsterdam, Leiden, Emmen en Woubrugge. We komen weer terug bij onze familie en vrienden. En als we terugkomen kunnen we nog steeds ontbijten, thee drinken en een wasje draaien. Sterker nog, dat gaat de rest van m’n leven nog wel door. (en vooral voor wat betreft die wasjes is dat geen feest)
Ik moet dus niet zo sentimenteel lopen lullen en gewoon toeleven naar het moment dat we in dat vliegtuig zitten 14 september om kwart over 11. Het is slechts een nieuw hoofdstuk, niet een nieuw boek!
-
27 Augustus 2013 - 10:14
Tineke:
Al jouw woorden méér dan waar!
Óp naar jullie nieuwe avontuur. Het is een dappere stap! Uit je "comfort-zone" durven stappen, ik ben trots op jullie.
Het boek is nog lang niet uit er zullen nog zó veel hoofdstukken volgen en ik zal ze allemaal gaan lezen. Zet'm op lieverds!! -
27 Augustus 2013 - 12:02
Eva:
Je moet gaan schrijven britt! Ik kijk uit naar je volgende verhaal :) -
27 Augustus 2013 - 18:07
Vader:
Zo is het precies Britt! Geen gelul. Je bent maar tien uur vliegen weg en in december komen wij al weer bij jullie ontbijten!
-
27 Augustus 2013 - 20:35
Annemieke:
In alle opzichten:-)goeie reis!x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
