Le en Lies in Su

Onze vakantie begon al een beetje op maandag 17 maart. Er werd namelijk Holi Phagwa gevierd in Suriname. Een Hindoestaans lentefeest waarbij mensen met kleurpoeder naar elkaar gooien. Ik geloof dat het in Nederland tegenwoordig helemaal hip is, dus ik hoef het verder vast niet toe te lichten.
Hoewel het een nationale feestdag was hebben Ezra en ik 's ochtends eerst nog thuis gewerkt en gingen we 's middags mee feesten met de vrolijke feestlui in de Palmentuin en op het Onafhankelijkheidsplein. De sfeer was fantastisch en iedereen gooide verschillende gekleurde poedertjes op elkaar met veel plezier, totdat Handige Harrie (ook wel bekend als Ezra Windhorst) met een hindoestaans kind van een jaar of 5 aan het kliederen was met poeder en het vervolgens RECHT IN Z'N OGEN gooide. Het kind moest uiteraard janken en wij zijn maar gauw weggesneaked nadat we zagen hoe groot en sterk de vader van het kindje was.

Donderdag kwamen 'onze' lieve broer(tje) en zusje naar Suriname. Het was fantastisch om ze na een half jaar weer te zien! Omdat ik over een paar weken jarig ben (halve Sara, OH-MY-GOD) hadden ze prachtige oorbellen voor me meegenomen als cadeau en m'n moeder had een heel lief kaartje geschreven waarin ze uit al mijn 25 levensjaren de hoogtepunten kort beschreef. Heel leuk!!

Vrijdagochtend werden we om 5 uur al gewekt door de door onszelf gezette wekker... We gingen namelijk naar Brownsberg en Ston Island vandaag! Na maar 1 keer snoozen vond ik m'n weg naar de douche en vrijwel meteen werd ik geconfronteerd met de Nederlandse winter narigheden. Het was vroeg, het was nog donker, en bovenal was het KOUD!
Dit gevoel had ik al een half jaar niet meer gehad. Want wat zingen die vogeltjes altijd vrolijk in de ochtend en wat shined die zon altijd al vroeg. De gedachte bij de trip naar het binnenland maakte een hoop goed.

Om 7 uur nam tourguide Boyky ons, samen met een groep andere toeristen, mee in zijn busje met ARKO (alle ramen kunnen open ha-ha-ha) naar Brownsburg.
Eenmaal in Brownsberg werden we afgezet bij een restaurant. Vanuit daar gingen we wandelen naar de Leo val. Nou ja, wandelen... Het was meer survivallen met gevaar voor eigen leven!
Eenmaal aangekomen bij de waterval bleek de slopende jungle tour alles meer dan waard te zijn, totdat de bijna bejaarde Duitse vrouw uit onze groep begon te strippen en als een junkie onder invloed de waterval bestormde. Ezra's hoofd was onbetaalbaar toen ze vroeg of hij een fotoshoot van haar wilde maken terwijl het water op haar half naakte lichaam kletterde.
De terugreis was gelukkig nog zwaarder dan de heenreis, vooral voor HH ofwel Handige Harrie die z'n wandelschoenen vergeten was en de hele tocht dus op z'n slippertjes deed...

Bij terugkomst kregen we een naar ondefinieerbare kots uitziende lunch, maar toen de aapjes in de bomen tevoorschijn kwamen maakte dit allemaal niets meer uit!
Na een aantal pogingen om de beesten in de boom te fotograferen reden we richting Ston Island. Wat was dat adembenemend! Uitkijkend over het Brokopondomeer genoten we van ons leven en het samenzijn. Het stuwmeer was vroeger een regenwoud dat bewoond werd door de Marron bevolking. Dit regenwoud is afgegrensd door een stuwdam en vervolgens ondergelopen. Tegenwoordig levert het stroom voor Suralco (bauxiet raffinaderij) en huishoudens in het binnenland.

Zaterdagochtend stapten we na het ontbijt het bootje in om verderop het stuwmeer wat te zwemmen en te kijken bij de goudzoekers. Bizar om te zien hoe deze mannen op blote voeten werken met een provisorisch in elkaar gezette 'goudzoekmachine' van boomstammen en stukjes touw.

Inmiddels is het alweer zondag en dat betekent Torarica! We zitten nu met een vers sapje bij het zwembad te wachten op ons pindasoepje terwijl Ezra nog wat werkt voor Het Tweede Ambacht...
Er is toch iemand die al die leuke dingen zal moeten betalen ;-)