De kakkerlak en zijn Hindoestaanse vriendjes

Zaterdag 1 februari nam Ezra me mee naar het Dolphin resort in Commewijne, een district zo'n 50 km van Paramaribo vandaan. Mijn ouders waren hier een paar weken terug langsgereden en hadden het aangeraden voor een relaxed weekendje weg. Uitzicht over de Commewijne rivier EN een wellnesscentrum. Het perfecte oord om tot rust te komen dus. Het hotel had een paar weken geleden haar deuren geopend, dus alles was nog spik splinter nieuw.
Ezra vond ons 1 jarig jubileum, mijn 70 urige werkweek en zijn gescoorde opdrachten waar hij een extra zakcentje mee verdient de laatste tijd meer dan genoeg reden voor een verwenweekendje aan de Commewijne rivier.

Zaterdagochtend stapten we in onze Frits om een ontbijtje van kipsate, baka bana en roze flensjes met kokos en jam aan de Waterkant te scoren. Nu weet ik niet of de gemiddelde Surinamer ontbijt met kipsate, maar het is zeker aan te raden.
Na dit romantische ontbijt aan de Surinamerivier vervolgenden we onze reis naar Commewijne waar we zo'n twee uur later aankwamen.
De eigenaar verwelkomde ons direct en gaf ons een rondleiding. Deze meneer was het prototype hindoestaan. Zoals Ezra in een van z'n blogs al vertelde, hindoestanen staan bekend als het 'voor een duppie op de eerste rij' volk. De eigenaar van het Dolphin resort had het uitgevonden kan ik je vertellen. Hij wilde een soort luxe uitstralen, maar sloeg aan alle kanten de plank volledig mis. Zo wordt er op dit moment een casino gebouwd bij de bar, IN EEN RELAXED OORD! Boxen van 2 bij 2 meter stonden op elke hoek van het pand en lieten werkelijk elk glas trillen op het ritme van de Surinaamse top 40 hits. Het gebouw was vreselijk slecht afgewerkt, scheve stopcontacten, lekkage, haakjes om je handdoek aan op te hangen die van de muur vielen en een dak dat dusdanig bevestigd was dat het bij een flinke windhoos zo maar eens er af kon waaien.
We probeerden er het beste van te maken en boekten direct twee uurtjes wellness (waar we nog eens 100 SRD pp extra voor moesten betalen!) We begonnen in het Turkse stoombad, wat toch echt wel lekker ontspannen was! Hierna doken we de jacuzzi in, waarna we weer terug gingen in het Turkse stoombad en andersom. Andere faciliteiten waren nog niet af of buiten gebruik, maar ondanks dat hebben we toch gelachen en genoten.
Van al dat relaxen krijg je honger, en dus regelde mijn Dr. Oomman een djogo (liter fles parbo) en een patatje speciaal voor op de kamer met uitzicht op de Commewijne rivier, RO-MAN-TISCH
's Avonds namen we plaats naast 1 van de bonkende boxen en plaatsten we onze bestelling. De kok keek ons wat suf aan:"Ik heb vandaag alleen kip met rijst." Ik keek Ezra aan en zag dat we beide aan de binnenkant van ons wang aan het bijten waren, om maar niet in lachen uit te barsten. "HEERLIJK CHEF! Twee kip met rijst graag!" Ik zal maar niet vertellen dat het eten koud was, want dan begint het wel een erg depressief verhaal te worden.

De bonkende bass ging tot diep in de nacht door. Ezra lag naast me te snurken maar ik deed geen oog dicht. Om 2 uur werden de golden oldies nog even wat harder gezet, waardoor ook Ezra wakker was geworden. Na een tijdje zuchten van irritatie en 3x tegen elkaar te hebben gezegd dat we hier toch voor ons rust kwamen (we klinken wel een stel ouwe lullen zo trouwens...) voelde ik wat kriebelen op m'n hoofd. Ik bracht m'n hand naar boven om het weg te halen en voelde IETS GROOTS!! Zonder na te denken petste ik het van m'n hoofd af en riep tegen Ezra dat er een groot beest op m'n hoofd zat, waarop hij vervolgens lachend naar het lichtknopje aan de andere kant van de kamer liep (het snoer van het bedlampje was te kort voor het dichtstbijzijnde stopcontact)
Op het bed zagen we een kakkerlak van zo'n zes centimeter die zichzelf prima had vermaakt IN MIJN HAAR!!!! Nu ben ik niet het typische, gillende meisje dat bang is voor alles met pootjes, maar dit was toch wel op z'n minst vervelend te noemen.
We pakten beide een slipper en hebben een half uur achter het beest aangerend zonder succes. Inmiddels was het al 3 uur in de nacht en hoorden we buiten wat geschreeuw boven de muziek uitkomen. De eigenaar probeerde de laatste dronkelappen de tent uit te gooien. Ook hij pakte z'n slippers om achter dit gespuis aan te rennen en ook hij had weinig succes. Nadat de dronken heren zichzelf hadden getrakteerd op een laatste drankje begonnen ze wat te vechten met Whitney Houston op de achtergrond. Ez en ik keken vermakelijk toe vanuit ons bed met de gordijnen open en moedigden de heren vanaf een afstandje aan. Zo werd het toch nog een leuke avond! Ik heb nog nooit zo genoten. Volgend weekend komen de ouders van Ezra met Jan en Wendy, hopelijk gaan we met hen ook nog genieten op dit bijzondere attractiepark.