Plas je in het zwembad?

Het is inmiddels alweer twee weken geleden dat ik begon met m'n eerste werkdag bij Orga Nice. Tot nu toe vind ik het erg leuk! Het zal nog wennen worden als ik straks deze vrijheid kwijt ben bij een baan in Nederland. M'n uren mag ik zelf indelen. Meestal breng ik eerst Ezra naar de winkel, waar hij dan de rest van de dag marketing director speelt. Vaak gepaard met drukte en vakjargon waar de betekenis onzeker van is. Daarna rijd ik op m'n gemak door naar de stad, wat een rit van een half uurtje is. Onderweg geniet ik van de nieuwe CD van Michael Prins die we gebrand hebben. Na een paar uurtjes werken haal ik boodschappen en pik ik Ezra weer op. We koken samen, kijken Breaking Bad, gaan slapen en dan begint de volgende dag hetzelfde riedeltje weer. Het klinkt vrij burgerlijk, en dat is het misschien ook wel, maar we genieten met volle teugen.
Inmiddels hebben we een Country Club abonnement bij Torarica geregeld voor een half jaar, waarmee we gebruik kunnen maken van alle faciliteiten in het hotel. Omdat ik bij Orga Nice werk hebben we hier een fikse korting gekregen. Orga Nice opent deuren!
'S avonds sporten we soms wat, chillen we in de jacuzzi en nemen we een douche met helder leidingwater, dat hebben we thuis namelijk nog steeds niet.

Op m'n werk ben ik op dit moment bezig met het organiseren van de masterclass die 8, 9 en 10 november plaatsvindt. Uiteraard gaat dit niet zoals in Nederland: mailtje sturen naar de cateraars en verhuur bedrijven en het is gefixt. Ik moest eerst voorgesteld worden aan de meeste bedrijven, anders zouden ze volgens Claire niks voor me doen. Dat voorstellen ging door middel van een mail van Claire, waarin ze de bedrijven vroeg mij volledige medewerking te verlenen. Na dit voorstellen moet er gebeld en gemaild worden, en vlak voor het evenement begint is het verstandig het desbetreffende bedrijf nogmaals te contacten om te checken of ze zich de afspraak nog kunnen herinneren. Daarnaast is het raadzaam de bedrijven een uur eerder te regelen dan je ze daadwerkelijk nodig hebt, zo weet je tenminste zeker dat ze op tijd zijn en 'wordt je hoofd niet moe' van de stress die dat eventueel te laat komen veroorzaakt.
Inmiddels heb ik bij een van de bedrijven al een korting kunnen regelen. Mijn taak is o.a. te bezuinigen zonder dat de kwaliteit van het evenement er onder lijdt. Natuurlijk is dit een taak die je aan een Nederlander wel zou kunnen toevertrouwen. (Claire weet nog niet dat ik de grootste big spender van Nederland ben…)

Donderdag heb ik tijdens de opening van het Jazz Festival mijn welkomstborrel gehad zoals je in de vorige blog hebt kunnen lezen. Het was een warm welkom met een lekkere cocktail en een jazz deuntje op de achtergrond.

Vrijdag was het helaas alweer tijd voor de laatste Breaking Bad. We hebben er goed voor gezeten en toen het afgelopen was flink gejankt (Ik moet nu van Ezra zeggen dat IK gejankt heb, maar hij had het zelf ook moeilijk hoor…). We vielen in een zwart gat. Wat moesten we nu toch na al die avonden Breaking Bad..? Walt en Jesse waren een deel van ons leven de afgelopen weken.

Zaterdagochtend werden we vroeg gewekt door het helse lawaai van ons alarm. Een aantal arbeiders werden aan het werk gezet door Ricardo. Bij het aanvragen van het alarm zou je een contract moeten ondertekenen waarin je aangeeft geen hartafwijkingen te hebben, anders zou het bedrijf nog wel eens aangeklaagd kunnen worden door verdrietige nabestaanden. Nu we toch al zo vroeg gewekt waren vonden we het tijd om eens de toerist uit te hangen. Met de spiegelreflexcamera van Ez gingen we op pad om in het centrum wat leuke kiekjes te schieten. Ondertussen kreeg ik fotografeer les van Ezra over ISO instellingen en andere vage shit.
’s Avonds had Ezra een verrassing voor me. We gingen naar Torarica waar een (vr)eet festival was. De 12de editie van het men’s cooking festival op de pier. Tientallen bedrijven stonden hier te koken voor het goede doel. We hebben ons hier helemaal vol lopen schranzen met kalfskroketten, friet met joppiesaus, kibbeling, mini hamburgers en heerlijke rumpunch gedronken. Wat een feest! (Terwijl ik dit typ bedenk ik me dat het op de weegschaal een minder groot feest zal zijn binnenkort… )

Zondagochtend werden we wederom gewekt door het alarm. We besloten de overtollige alcohol van de vorige avond eruit te zweten bij het zwembad van Torarica, we hadden immers een abonnement dat toch al betaald was, en we blijven Hollanders. Tussen de sigaar rokende jet set van Suriname lagen Ezra en ik als koning en koningin te genieten in de brandende zon. Inmiddels werd het tijd voor een plaspauze, dus doken we het zwembad in. Laatst las ik dat er twee soorten mensen zijn: mensen die in het zwembad plassen, en mensen die erover liegen. Vanaf dat moment heb ik besloten er maar gewoon eerlijk over te zijn.
Vlak naast me sprong een bakra kind van een jaar of 10 het zwembad in: "Mama het water is echt warm! Kom er ook in!" riep het tegen z'n bakra moeder. Ik had natuurlijk ook gewoon even naar het toilet kunnen gaan, maar bij zwembaden zijn die wc brillen altijd zo nat van alle natte mensen. En omdat de meeste lui voor het plasje het zwembad in duiken en voor de grote behoefte gebruik maken van het toilet vond ik dit toch een betere oplossing. Naast me voelde ik een warme stroming langs m'n benen glijden. Ik keek Ezra aan, hij lachte onschuldig. Zie je nou! Er zijn twee soorten mensen op deze wereld: mensen die in het zwembad plassen, en mensen die er over liegen. Ezra is geen leugenaar!

Dinsdag was het weer tijd voor een avondje fitness. Om 5 uur reden we richting Torarica. Eenmaal aangekomen stonden we in de rij voor de handdoeken en kluissleutels te wachten. We keken elkaar aan en dachten (zoals vaak het geval) hetzelfde. “Schat, waarom gaan we niet naar Chris?” Chris is een rotirestaurant in Suriname. Wat zeg ik? Chris is HET rotirestaurant van Suriname. We grinnikten stout en gingen rechtsomkeert. Eenmaal bij Chris bestelden we een roti kip, aardappel en groente (om het toch nog een beetje gezond te houden) Binnen 5 minuten hadden we het heerlijke maaltje weer in ons buikje zitten. Met dezelfde blik als bij de rij voor de handdoeken bij Torarica keken we elkaar weer aan. “Zullen we er nog een nemen?” We bestelden nog een roti om mee te nemen. Thuis hebben we voor de tweede keer deze avond genoten van de heerlijke roti van Chris. Als Ezra niet zo knap was geweest, zou ik verkering nemen met Chris…