De sleutel
Blijf op de hoogte en volg Brez
19 September 2013 | Suriname, Politiebond
Het is niet m'n bedoeling om jullie te overladen met blogs, maar het volgende verhaal is zeker blogwaardig.
Ik weet het nog goed. Vorige week donderdag aten we bij de ouders van Ezra in Woubrugge. Tijdens het eten vertelde Gerco over Ezra's haat-liefde verhouding met sleutels. Zo gooide hij zijn vaders autoruit er mee in, en laat hij de sleutels zo nu en dan wel eens ergens liggen. In een auto, en dan vervolgens de auto op slot doen. Aan de binnenkant van de voordeur van het huis, zodat hij zichzelf weer eens heeft buitengesloten en ook gisteren kwam de kwade sleutel geest weer roet in het eten gooien.
Rond een uurtje of 6 's avonds reden we, na een drukke dag, samen met Ricardo weer terug naar huis. Eenmaal bij hem thuis keek Ezra me aan zoals een mank hertje in de koplampen van een naderende pick up kijkt. "Foute boel", dacht ik. "Schat, heb jij toevallig de sleutels van het huis?" We wisten allebei dat Ezra de afgelopen dagen de beheerder van de sleutels was. (Nee, dat was inderdaad geen handige rolverdeling...) Met klotsende oksels gooide ik m'n tas overhoop. Na 3 keer m'n stoffen Abercrombie&Fitch shopper binnenstebuiten te hebben gekeerd zag ik m'n leven aan me voorbij flitsen... We doken de auto in, maar ook hier was geen sleutel te bekennen. "Misschien zit ie nog in de deur" zei Ezra voorzichtig. Ik bedacht me geen moment en rende naar ons huisje, een straat verderop. Onderweg nam ik in gedachten afscheid van 'al' m'n bezittingen die in het huis lagen en zag ik een Surinaamse familie gelukkig zijn met mijn rokken en bikini. De deur was op slot en er zat geen sleutel (meer) in. #%*^$£¥ Ik deed m'n best niet boos te worden op m'n lieve, maar wel wat onhandige krullenbol. Hoe krijgt ie het toch voor elkaar?!
Er zat niets anders op dan het aan Ricardo opbiechten. De beste man bleef rustig, lachte zelfs en bracht ons naar de Coffee Corner waar we die dag hadden gewerkt. Onze laatste hoop...
Ricardo vroeg aan Ezra of hij echt wel al z'n zakken had gecontroleerd. "In je onderbroek misschien?" Ezra antwoordde dat hij onlangs nog wel iets groots in z'n onderbroek had gevoeld, maar het was geen sleutel...
Ricardo zette de radio, waarop Surinaamse billenschud muziek te horen was, op het maximale volume en danste in z'n stoel vrolijk mee.
Ik sprak m'n bewondering voor hem uit. Hoe kan je zo rustig blijven? "Stress heeft geen zin, daar krijg je de sleutel niet mee terug", was Ricardo's antwoord.
Na zo'n twintig minuten stapten we met lood in onze slippers de Coffee Corner binnen. "Heeft u hier misschien sleutels gevonden?" De behulpzame medewerker liep naar de kassa, pakte daar een sleutelbos en vroeg of dit de sleutels waren die we bedoelden. Een vreugde dansje en wat tranen van geluk later liepen we naar buiten waar Ricardo op ons stond te wachten. We hadden de sleutel teruggevonden! Mijn denkbeeldige Surinaamse familie zit nu zonder mijn rokken en bikini een traantje weg te pinken. Volgende keer beter...
Ik weet het nog goed. Vorige week donderdag aten we bij de ouders van Ezra in Woubrugge. Tijdens het eten vertelde Gerco over Ezra's haat-liefde verhouding met sleutels. Zo gooide hij zijn vaders autoruit er mee in, en laat hij de sleutels zo nu en dan wel eens ergens liggen. In een auto, en dan vervolgens de auto op slot doen. Aan de binnenkant van de voordeur van het huis, zodat hij zichzelf weer eens heeft buitengesloten en ook gisteren kwam de kwade sleutel geest weer roet in het eten gooien.
Rond een uurtje of 6 's avonds reden we, na een drukke dag, samen met Ricardo weer terug naar huis. Eenmaal bij hem thuis keek Ezra me aan zoals een mank hertje in de koplampen van een naderende pick up kijkt. "Foute boel", dacht ik. "Schat, heb jij toevallig de sleutels van het huis?" We wisten allebei dat Ezra de afgelopen dagen de beheerder van de sleutels was. (Nee, dat was inderdaad geen handige rolverdeling...) Met klotsende oksels gooide ik m'n tas overhoop. Na 3 keer m'n stoffen Abercrombie&Fitch shopper binnenstebuiten te hebben gekeerd zag ik m'n leven aan me voorbij flitsen... We doken de auto in, maar ook hier was geen sleutel te bekennen. "Misschien zit ie nog in de deur" zei Ezra voorzichtig. Ik bedacht me geen moment en rende naar ons huisje, een straat verderop. Onderweg nam ik in gedachten afscheid van 'al' m'n bezittingen die in het huis lagen en zag ik een Surinaamse familie gelukkig zijn met mijn rokken en bikini. De deur was op slot en er zat geen sleutel (meer) in. #%*^$£¥ Ik deed m'n best niet boos te worden op m'n lieve, maar wel wat onhandige krullenbol. Hoe krijgt ie het toch voor elkaar?!
Er zat niets anders op dan het aan Ricardo opbiechten. De beste man bleef rustig, lachte zelfs en bracht ons naar de Coffee Corner waar we die dag hadden gewerkt. Onze laatste hoop...
Ricardo vroeg aan Ezra of hij echt wel al z'n zakken had gecontroleerd. "In je onderbroek misschien?" Ezra antwoordde dat hij onlangs nog wel iets groots in z'n onderbroek had gevoeld, maar het was geen sleutel...
Ricardo zette de radio, waarop Surinaamse billenschud muziek te horen was, op het maximale volume en danste in z'n stoel vrolijk mee.
Ik sprak m'n bewondering voor hem uit. Hoe kan je zo rustig blijven? "Stress heeft geen zin, daar krijg je de sleutel niet mee terug", was Ricardo's antwoord.
Na zo'n twintig minuten stapten we met lood in onze slippers de Coffee Corner binnen. "Heeft u hier misschien sleutels gevonden?" De behulpzame medewerker liep naar de kassa, pakte daar een sleutelbos en vroeg of dit de sleutels waren die we bedoelden. Een vreugde dansje en wat tranen van geluk later liepen we naar buiten waar Ricardo op ons stond te wachten. We hadden de sleutel teruggevonden! Mijn denkbeeldige Surinaamse familie zit nu zonder mijn rokken en bikini een traantje weg te pinken. Volgende keer beter...
-
19 September 2013 - 14:55
Mama Tineke:
Lieve schat, gebeurde dat NU pas...???
Ik had het al veel eerder verwacht ;-)
Zo zie je maar weer dat vooroordelen vaak niet juist zijn.
Ricardo heeft je de juiste les geleerd, niet stressen, helpt helemaal niets, top kerel!!
Keep up the good work enne........beheer jij tòch maar die sleutels vanaf nu.
xxx -
19 September 2013 - 15:22
Dirk:
Sleutel bij laten maken? Aan koordje om Eddy's nek? Onder de bloempot naast de voordeur? Deur openlaten? Rfid chip onder huid Eddy aanbrengen! Codeslot op deur? Kortom: veel oplossingen voor dit terugkerende probleem.....:=) heel veel sterkte! -
19 September 2013 - 17:51
Stefanie:
Onder het koken lees ik jullie blog, heerlijk om te lezen! En je mag ons altijd overladen met blogs zo blijven we op de hoogte! Geniet er nog maar lekker van! Liefs Stefanie en Maarten -
19 September 2013 - 18:19
Gerda:
Jeetje Brit wat schrijf jij leuk, je moet hier iets mee gaan doen hoor.
Groetjes, Gerda. -
19 September 2013 - 21:14
Gerco:
Misschien handig om vriendjes te worden met een Surinamer uit het criminele circuit. Die maken je deur wel open zonder sleutel.... Sterkte! -
20 September 2013 - 07:51
Eva:
Boehahahaha.... -
20 September 2013 - 08:33
Oom Alfred Edelstein:
De acties van Zijne Excellentie de President en zijn zoontje dragen niet altijd bij aan een positief imago van dit land, maar de gewone Surinamer is over het algemeen eerlijk en hulpvaardig. Zo zie je maar weer!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
