Verkeer(d)

Omdat ik inmiddels meerdere appjes ontving met de vraag waar die volgende blog toch blijft besloot ik me maar een uurtje op te sluiten in de kamer om voor mijn trouwe lezers ( ;-) ) samen te vatten wat we de afgelopen blogloze weken hebben meegemaakt. Inmiddels zitten we alweer 3 maanden in het tropische Suriname. Wat zijn die maanden snel gegaan zeg!

Een aantal weken geleden hebben Ezra en ik lootjes getrokken voor Sinterklaas. Weken van te voren was ik al begonnen met dichten. Het weekend voor Sinterklaas gingen we samen het centrum in, opzoek naar een cadeau voor de ander. Eenmaal aangekomen klamde ik me aan Ezra vast. “Ik wil niet zonder jou!! We hebben weekend! Dan moeten we toch samen leuke dingen doen?!” Ezra vond dat ik gelijk had en voelde zich er sowieso niet comfortabel bij om mij alleen door de Domineestraat te laten lopen. Ze bedoelen het vast aardig, maar als je als (bakra) vrouw daar loopt word je door elke man nagefloten, ge-‘psssstttt’ en aangesproken. We besloten naar de Hermitage Mall te gaan waar over het algemeen een wat ander publiek komt en hier lieten we met pijn in ons hart de ander vrij om de zoektocht naar het perfecte Sinterklaas cadeau te starten. Aangezien mijn lieve warhoofd-vriendje z’n zoveelste zonnebril had laten liggen in de taxi tijdens onze tweede eerste date en ik daardoor mijn zonnebril ook elke dag kwijt was besloot ik dat dit een goed cadeau zou zijn. Een echte Ray Ban is helaas ver boven budget, dus begon ik de zoektocht naar een echte neppert. Tijdens het afrekenen van deze 5 euro kostende zonnebril bij de Glitter Shop passeerde Ezra de winkel. Gelukkig zag hij mij niet dus vroeg ik de caissière op te schieten met het inpakken en rende snel achter m’n krullenbol aan om hem te volgen. Het viel me op dat hij alle sierraden winkels instapte. Hij kwam echter ook vrij snel weer naar buiten, dus dat betekende niet veel goeds. Na een uur waren we beide tevreden met onze aankopen zochten we elkaar weer op en besloten we de rest van de middag samen wat leuks te doen.

Pakjesavond viel op een donderdag en aangezien de donderdag onze roti dag is reden we na het werk eerst naar Chris om te genieten van de overheerlijke plaat met kip, kousenband en aardappel. Hierna hebben we nog een half uur in de rij gestaan bij de enige winkel in Su die pepernoten verkocht, want zonder pepernoten is Sinterklaasavond natuurlijk niet compleet. Op m’n werk had ik nog een CD met Sinterklaasliedjes gedownload en zo waren we klaar om de avond tot een succes te maken. De gedichten waren hilarisch en lief, de cadeaus beter dan verwacht. Sinterklaas gaf ons een soeppan. Ezra kreeg een zonnebril, Borgoe, Surinaamse kruiden met een Surinaams kooktijdschrift en een fles van zijn favoriete limonade. Ik heb een prachtige, typisch Surinaamse armband gekregen! <3

De eerste twee weken van december mocht ik full time werken, omdat mijn collega Genevieve op vakantie zou zijn. Claire kon deze weken mijn hulp goed gebruiken en ik was blij dat ik zo vlak voor kerst nog wat extra Surinaamse dollars kon verdienen. Omdat het kantoor waar Claire en Genevieve werken om 8 uur al open gaat en Genevieve opent stond ik de afgelopen twee weken elke ochtend vanaf 7 uur in de file. Waar de rit normaal gesproken maximaal een half uur duurt deed ik er in de ochtend bijna een uur over! Ook al zitten we hier inmiddels 3 maanden en zijn we aardig gewend geraakt aan de Surinaamse gebruiken kan ik nog steeds moeilijk wennen aan het verkeer. Onderweg probeer ik fietsende stagiaires te ontwijken, want fietspaden kent men hier niet. Omdat de scooters overal tussendoor scheuren en vrijwel alle weggebruikers het idee hebben op de kermis in een botsauto te zitten moet je extra goed opletten, wat als dromerige bestuurder soms erg lastig kan zijn voor mij. Af en toe hoor je auto’s toeteren. Dit kan zijn omdat die persoon iemand voorrang verleend of omdat iemand de ‘voorrang-gever’ bedankt met een zachte pets op de claxon. Wanneer de toeter echter harder is en langer duurt weet je dat de bestuurder achter je geïrriteerd is omdat je te veel auto’s voor laat of gewoon omdat ie vindt dat je een vervelende bakra bent. Zo stonden Ezra en ik laatst netjes te wachten voor een kruispunt tot iemand ons voor zou laten, totdat twee dames achter ons lang en hard begonnen te toeteren. Toen ik achterom keek om te analyseren waarom de meiden geïrriteerd waren kregen we 4 dikke middelvingers en een lange, uitgestoken tong gepresenteerd. Ook nam ik onderweg een keer voorrang, omdat ik dat naar mijn idee ook had. De bestuurder en bijrijder van een andere wagen hadden hier blijkbaar een ander idee over een riepen nare teksten waarin Holland en wit een negatieve betekenis hadden.
Je kan je voorstellen dat deze manier van rijden (of je leven riskeren, zo kan je het ook noemen) zorgt voor redelijk veel ongelukken. Wanneer er zo’n ongeluk gebeurt, groot of klein, stapt men uit de auto en scheld wat naar elkaar. Je zou denken dat je daarna je auto aan de kant zet om telefoonnummers uit te wisselen of andere dingen die je doet na een ongeluk, maar Surinamers denken daar anders over. Je blijft hier staan tot de politie is gekomen en je wacht tot alles is afgehandeld. Ondertussen manoeuvreren de andere weggebruikers zich om het 'plaats delict’ heen, wat in veel gevallen zorgt voor nog meer ongelukken.
Nu kan je denken dat het alleen maar kommer en kwel is, maar je hebt ook mensen die zich niet druk maken en genieten van de muziek op de radio. Mensen die met hun raam open hard meezingen EN dansen met de muziek. Deze mensen maken mijn dag vaak weer goed! Daarnaast vind ik het ook heerlijk om buiten de spitsuren bij de flitspalen wat extra gas te geven en daarna hardop te lachen. Flitspalen in Su doen het namelijk niet, en als ze het wel zouden doen zou je de boete toch nooit ontvangen, omdat de post vaak niet aankomt.