Contactgestoord in Galibi

Woensdag 7 mei stond mijn verjaardagscadeau van Ezra gepland. We gingen twee dagen naar Galibi.

Tijdens de vorige uitjes hadden we altijd wel een vertegenwoordiger van de groep. Mijn vader, Leon en beide Jannen, maar nu moesten we zelf sociaal gaan doen. Als ik ergens een hekel aan heb is het wel sociaal doen. Vragen stellen waarvan het antwoord je geen reet interesseert. Lachen om voor de hand liggende kut grappen waar de lolbroek zelf het hardst om lacht. Op de tweede wereld oorlog na vind ik dat denk ik wel het ergste dat er is. En toch wordt het van je verwacht. Dat je mee doet, vragen stelt en luistert. Een bijdrage leveren aan de groep en vertellen over jezelf. Vreselijk! Ik vraag me af of ik na het posten van deze blog überhaupt nog een gesprek met iemand zal hebben in m'n leven.... Maar jullie mag ik wel hoor! De meesten van jullie tenminste... Tenzij je natuurlijk een van de vreemdgegaande exen bent of de directeur van de multi national die me niet uitnodigde voor een sollicitatiegesprek voor de functie van managing director, maar ach, dan lees je deze blog vast ook niet.

Oke, ik dwaal af. Na 3 uur rijden over de Oost-West verbinding kwamen we, na enkele drink/eet/plas/luiaard spotten pauzes aan in Albina. Vanuit Albina was het 1,5 uur varen naar Christiaankondre waar we zouden overnachten. Vooraf werden we al bang gemaakt dat we nat konden worden op de boot. Wij vonden de rest van de toeristen maar pussy's met hun regenponcho, dus gingen wij die hard zonder. Eenmaal aangekomen in Christiaankondre waren we zeik en zeik nat. He-le-maal doorweekt. Gelukkig scheen het zonnetje heerlijk op het soort van bounty strandje met typerend Surinaamse golven van bruin water, waardoor de natte kleding gauw gedroogd was. Tijdens de lunch bleken de vreemde lui die zo graag een gesprek wilden aanknopen toch best leuk te zijn. Een stel woont op Curacao en bood meteen aan om een goedkope huurauto voor ons te regelen als wij daar over een maand zijn.

Na de lunch maakten we met onze gids een wandeling door Christiaankondre, het gebied waar hij zelf ook vandaag komt. Hier wonen de oorspronkelijke inheemsen die een totaal andere cultuur hebben dan de marrons die we in het binnenland hebben gezien tijdens de Isadou tour. Marrons zijn asociaal en onvriendelijk en maken een grote puinhoop van hun dorpen. De inheemsen waren juist extreem gastvrij en wilden ons van alles laten zien en vertellen. We hebben zelfs schildpadden vast mogen pakken en een doodskopaapje op onze schouder mogen laten lopen. In het dorp hangen overal netten om je afval in te gooien en dat werkt uitstekend, want ik heb het nog nergens in Suriname zo schoon gezien als hier!

De avond viel en de groep maakte zich klaar voor de boottocht naar Galibi, het natuurreservaat waar de schildpadden aan land komen. De eerste Groene zeeschildpad lag hijgend en puffend in een groot gat een bevalling te ondergaan. De 100 jaar oude dinosauriër had met voor- en achterflippers een gat gemaakt en liet pingpongbal na pingpongbal in het gat zakken. Wel 150 stuks. Ik zie jullie, lieve aandachtige lezers, helemaal in je schermpje gezogen zitten lezen. Je ervaart nu waarschijnlijk een boost endorfine van de spanning. Dit is helaas volledig onterecht. Het ritueel duurt eindeloos. Schildpadden staan niet bekend als snelle jongens en nu begrijpen we meer dan ooit waarom dat vooroordeel bestaat. Het totale proces van eieren leggen duurt ongeveer 2 en een half uur. De zee uit, gat graven, eieren poepen, het gat camoufleren en weer terug. Ook al is dit een heel bijzonder stukje natuur aan het werk, het duurt eindeloos...

De volgende ochtend namen we alweer afscheid van het grootste deel van de groep. Zij bleven nog een nachtje extra, maar voor ons was het helaas weer tijd om te gaan.... Huilend omhelsden we elkaar terwijl we telefoonnummers en emailadressen uitwisselden. Wat is het toch geweldig om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik kijk nu al uit naar onze volgende trips tijdens onze reis die over een maand al gaat beginnen...